My translation of a poem by Pavankumar Jain
ઓત્તારીની ! પછી હું જન્મ્યો. કહો, કેવો જન્મ્યો ? અહો, એવો જન્મ્યો ! ગંધાતી સાંકડી તિરાડમાંથી એક અળસિયું બેળે બેળે બહાર આવે તેમ, ઊંધે માથે નિર્લજ્જ, નિપટ, નાગો તીણુંઝીણું હાસ્યાસ્પદ કલપતો અબૂધ,આંધળો, મૂંગો, ભૂખ્યો, તરસ્યો હાથપગ વીંઝી તરફડતો અવતર્યો ! ત્યારે લોકોએ હરખપદૂડા થઇને પેંડા ખાધા, બોલો ! This is the poem by Pavankumar Jain. Birth ceremony is considered as ritual. People always celebrate a birth of child/childern. But nobody knows that the process of being born is very much painful. We normally consider death bad and birth good. It is because while being born our senses do not yet work, so we cannot feel that dirt. While at the time of our death we can feel the pain, struggle and that breathlessness. And so we hate the death. Otherwise both have same pain. All is about knowing. This is my humble try of translating this poem. Kindly mention if you find any mistake in my translation. Thank you friends. ...