સ્વીકાર- My translation of Robert Frost's poem Acceptance

Acceptance

 When the spent sun throws up its rays on cloud

And goes down burning into the gulf below,

No voice in nature is heard to cry aloud

At what has happened.
 Birds, at least must know

It is the change to darkness in the sky.

Murmuring something quiet in her breast,

One bird begins to close a faded eye;

Or overtaken too far from his nest,

Hurrying low above the grove, some waif

Swoops just in time to his remembered tree.

At most he thinks or twitters softly, 'Safe!

Now let the night be dark for all of me.

Let the night bee too dark for me to see

Into the future.
 Let what will be, be.

સ્વીકાર

ક્ષીણ થઇ ગયેલો સૂરજ,
એના કિરણો વાદળો પર પાથરે છે...
અને સળગતો;  
એ જ્યારે વિશાળ, અફાટ ઊંડાણ તરફ ગતિ કરે છે,
ત્યારે એ ઘટના માટે
કુદરતમાંથી તો કોઇ આક્રંદ થતું સંભળાતું નથી!
પણ પંખીઓ!
પંખીઓ તો એ જાણતા જ હશે.
કે અંધકાર તરફનો આકાશનો આ બદલાવ છે.
મનમાં કશોક શાંત ગુંજારવ કરીને
એક પંખિણી,
પોતાની થાકેલી આંખો ધીમે ધીમે બંધ કરે છે.
કે પંખી પોતાના ઘરથી ઘણું દૂર નીકળી ગયેલું.
એ પંખી જ્યારે વનરાજિ ઉપર થઇને  ઝડપથી ઊડ્યું,
ત્યારે પ્રકાશનું છેલ્લું કિરણ ઓગળ્યું હતું.
અને ત્યારે જ અનાથ જેવું થઇ ગયેલું એ પંખીડું,
પોતાના જાણીતા વૃક્ષ ઉપર ઉતરી ચૂક્યું હતું.
"સલામત", અંતે એણે મીઠો ટહૂકો કર્યો.
હવે ભલે મને ઢાંકતો અંધકાર ફેલાઇ જાય,
ભલે એ અંધારી રાતમાં મારું ભવિષ્ય પણ ઢંકાઇ જાય,
હવે જે થવાનું હોય એ ભલે થાય.